fresh air

Deszczowe powietrze traktuję jak przystań dla zabieganego od nadmiaru obowiązków umysłu. Jak oazę dla niespokojnego serca. W jednym momencie opuszczam swój dom i czuję, że jestem na wakacjach, na statku. Normalni, przeciętni ludzie wychodzą, podziwiają dopiero wtedy, kiedy najmniejsza kropla zaniknie pomiędzy kamieniami czy liśćmi. Przeciętność mnie nie zadowala, ponieważ jest w tej samej odległości od dna jak i od szczytu. Ja rozkoszuję się pięknem tego zjawiska w trakcie, gdy niewielkie krople bezwładnie spływają w kierunku ziemi. Spadają na moje włosy, dłonie, ubrania. Zajmują każdy milimetr mojego nosa, policzków. Wchłaniam rześkie powietrze niczym gąbka wodę. Całą sobą. Płuca mają istną ucztę. Umysł staje się bardziej otwarty. Serce nie pędzi. Nie musi. Nie jest do tego zobowiązane. Może poczekać chwilkę, odpocząć. Deszcz to taka odskocznia od stresu i obowiązków. To orzeźwiające powietrze jest relaksem, którego powinno doświadczać się codziennie.

Nigdy nie będę w stanie zrozumieć dlaczego są takie osobniki, które wolą zatruwać niż oczyszczać. Wycinanie drzew z lasów deszczowych nie należy do pomysłów, które spokojnie zajęłyby pierwsze miejsce. Sama jestem za ochroną flory. Wolę spoglądać na przepiękne okazy kwiatów w naturalnym środowisku, niż patrzeć jak są podtrzymywane przy życiu w ogrodach botanicznych. Coś może zbytnio nie zadowalać Twoich oczu, ale to nie jest żaden pretekst do zniszczenia pięknego cudu natury, który daje Ci tlen- składnik tego, czym właśnie oddychasz. 

 *Zdjęcia wykonała Patrycja pod koniec lutego.*

Podoba Ci się post? Bądź na bieżąco i zaobserwuj!