time

Czas leci nieubłaganie. Spoglądam przez okno. Wymieniam spojrzenia z wiatrem. Chcę wyjść z domu i zacząć oddychać. Oddychać w sposób który obrałam sobie w pierwszych sekundach mojego życia. Oddycham tak już prawie piętnaście lat. Patrzę na mocno kołyszące się drzewa. Spoglądam na szybujące ptaki, gdzieś tam, na górze. Widzę przejeżdżający biały samochód, należący do mojego sąsiada. Życie toczy się na kształt kałczugowej kulki puszczonej po kręconych schodach. Nigdy nie wiadomo jak i kiedy odbije się od danego punktu. Nie mogę wyjść i używać życia tak, jak powinnam. 

Jest też parę pozytywnych aspektów mojej choroby. Mogę odpocząć od niewłaściwych osób znajdujących się w mojej szkole. Odpoczywam tak, jakbym była na wakacjach. Z dala od wszelkich problemów, stresu. Obserwuję mojego puszystego przyjaciela, który śpi sobie smacznie w trakcie gdy to czytacie. Obudzi się ze swojego kociego snu, przeciągnie się, idzie spać dalej. Żyje tak, jakby go nic nie obchodziło, jakby najważniejszy był sen.

Przepraszam za trochę rozmazane zdjęcia. 

Chciałabym zaprosić Was również na mojego ask'a- KLIK 

Spodobał Ci się post? Bądź na bieżąco, zaobserwuj, skomentuj :)